Bij het inkopen van gebruikte tassen en schoenen kom ik regelmatig voor verrassingen te staan. Zo kocht ik al een paar spiksplinternieuwe enkelbandschoenen van Camper waarvan ik me afvroeg waarom die toch zo goedkoop waren. Ik kon er geen enkel mankementje aan vinden. Thuis bleek al snel dat ik me in de maling had laten nemen: de polyurethaan zolen waren op verschillende plekken tot op de binnenzool doormidden gebroken. Reparatiekosten; al gauw €100,-. Een typisch gevalletje jammer dus.
Camper bandschoenen met kapotte zolen Foto: Waardevol d’Ing
Een leuke verrassing waren de Kennel & Schmengel creepers waarvan inlegzooltjes van een ander, semi-orthopedisch, schoenenmerk me op het verkeerde spoor hadden gezet. Ik verbaasde me al over het model en de modieuze glitter suède maar het kwartje viel toen ik de zooltjes verwijderde.
Kennel & Schmenger creepers. Foto: Waardevol d’Ing
En dan zijn er nog de verrassingen in de vorm van persoonlijke eigendommen of documenten die in tassen achterblijven. Zo vond ik een gouden baby armbandje in een rugzak (laat de eigenaar zich vooral even melden!) en echtheidscertificaten voor diamanten van een juwelier in Roosendaal (helaas zonder de diamanten). In een enkel geval vind ik ook het aankoopbewijs van een tas, inclusief datum en prijs.
Maar de leukste verrassing tot nu toe vind ik het kleine stukje papier in een binnen vakje van een zwarte jaren ’50 handtas. In eerste instantie dacht ik ook hier weer een aankoopbewijs te vinden maar de tekst op het papiertje leek meer op een garantiebewijs.
Het vergeelde papiertje is scheef gesneden of geknipt en meet 6,5 x 4 centimeter. Op de ene kant stat een tekst gedrukt: En cas de non satisfactión, prière de joindre ce bulletin de garantie a l’étui presenté à l’échange. Pour Benelux: ROUGE BAISER paul baudecroux Menin (Belgique) Numéro de contrôle Y. Op de achterkant is de datum gestempeld: rouge baiser 27 Oct 1951 – Menin -.
De zwarte handtas uit de jaren ’50. Foto: Waardevol d’Ing
Het krantenknipseltje in de handtas. Foto: Waardevol d’Ing
De tas zelf heeft geen enkel merkje of labeltje, dus ik was in mijn nopjes; herkomst en datering in één klap opgelost door het garantiebewijs in het binnen vak! Uiteraard ging ik meteen op internet op zoek naar de firma Rouge Baiser en meneer Paul Baudecroux in Menin. Ik gaf mezelf weinig kans om na ruim 70 jaar nog iets te vinden over dit bedrijf en meneer Baudecroix maar tot mijn verbazing rolde er tal van hits over mijn laptop scherm. Helaas niet van een tassenwinkelier met de naam Rouge Baiser maar van een …. lipstickfabrikant!
En niet zomaar een lipstick fabrikant maar één die een iconische lipstick ontwikkelde waar heel Hollywood voor viel. Chemicus Paul Baudecroix ontwikkelde in het Parijs van de jaren 1920 een innovatieve stay-on lipstick met de betoverende naam L’Authentique. Deze lipstick met zijn mooie huls werd geleverd in een doosje met daarop de tekst: permet de baiser oftewel laten we kussen. By the way: toen ik mijn Frans nog even controleerde in Google translate kwam er een vertaling uit die iets minder aan de verbeelding overliet, maar dat ter zijde.
Waarom ik nou een blog wijd aan een stukje papier en een lippenstift? Wel, omdat ik op de website van Rouge Baiser een aantal prachtige beeldmerken tegenkwam waar ik niet omheen kon. Deze beeldmerken zijn allemaal gemaakt door de van oorsprong Italiaanse mode illustrator René Gruau. Hij werkte voor alle grote modebladen maar ook voor couturiers als Elsa Schiaparelli, Christian Dior, Balenciaga en ga zo maar door. Mede dankzij zijn illustraties werd de lipstick van Paul Baudecroix al snel ook een hit aan de andere kant van de Atlantische oceaan en zodoende ook op de lippen van toonaangevende Hollywood actrices. Rode lippen werden van het een op het andere moment zowel verfijnd als sexy.
Zo kan ik mij voorstellen dat de vrouw of het meisje begin jaren ’50, na jaren van oorlogsnarigheid en de nog lang aanhoudende schaarste, zich verlustigde aan de nieuwe mode The New Look die door de Franse couturier Christian Dior werd geïntroduceerd. Met dit lieve tasje èn haar Hollywood lippenstift kon ze zich ongetwijfeld net zo woest aantrekkelijk en onweerstaanbaar wanen als haar idolen op het witte doek.
En zo zie je maar, dat een oude advertentie voor een lippenstift 70 jaar later nog steeds de fantasie van een vrouw op hol kan laten slaan. Het maakt het tasje er voor mij nóg leuker door.
